Bana kendini anlatsana biraz. Hedeflerini, düşüncelerini, duygularını aç bana ve hislerini. Yarım kalmışlıklarını ve Ruhuna fazla gelenleri söyle bana. İstersen ocağa bir demlik KOYALIM ve demlensin sohbetimiz. Bu sefer yürekli bir şey yapalım. Cesaretli olalım ikimizde. Onu kelimemizde Gözlerimiz gözlerimize kilitli olsun. En masum halini göster bana ve en masum halimle seyre dalayım seni … Bana kendini anlat … Bu sefer farklı bir şey yapalım seninle.Tenlerimiz tenlerimize değil de bu sefer ruhlarımız ruhlarımıza dokunsun. Karşında Oturup öylece ruhumla Ruhuna dokunayım senin ve ruhum al senin olsun. Bana kendini yaşat. En baştan başla kelimelerine ve en derinlerini aç bana. Bırak, olduğun gibi kal. Olduğun gibi yaşamalıyım seni! Bu sefer yürekli olsun Yaşanılan. Tüm yaşadığımız yalanlara inat bu sefer gerçek olsun ne olur. Bu bir Yalvarış veya bir isyan değil. Bu bir istek bir dilek. Çünkü bir yalvarışla ve isyanla gelemem sana. Bunu yapamam. O Fırtınalı olur benim hallerim. Oysaki ben sana en durgun, en saf halimi sunmalıyım. Gelişimde böyle olmalı sana ve sende kalışımda. Bu sefer bırak adı o, bu, şu değil! Bu sefer adı aşk olsun!

Not: Özellikle birine yazılmadı bu kelimeler. Beklenilen, henüz gelmemiş, tanışılmamış ve özlemle beklenilen özel birine dairdi …

İnsanoğlu hep Yalnızlıktan şikayet etti. Hep bir aradığı vardı derinlerinde. Aradığı ve bir türlü bulamadığı. Bitmez tükenmez bir bekleyişin içinde, bir düştü belki de varlığına inandığı. Gelecekti, gelmeliydi, bu kadar vefasız olamazdı. Güzeldi, özeldi. Bunları biliyor olmalıydı. Düşünde ki insanoglunun kusursuzdu muhteşemdi. Gelecekti. Evet gelecek ve huzur dolu bir geleceğin başlangıcı olacaktı. Huzurun adıydı. Ama ne zaman? Belirsiz ve gitgide yorucu olan İşte bu Cevapsız bir soruydu.